Kimseyi göz yaşlarından öpmeyin. Ölüyor, ölüyorsun.

Ah be baba, senin sürmeli gözlerinden akan yaşlara kurban olaydım ya ben.

Babam, kollarımda öldü.

''Her şeye hazırlıklı olun.'' diyor, doktorlar.
İnsan babasının ölümüne ne kadar hazırlıklı olabilir ki?
Balkan topraklarında başlayan bir hayat burada son bulacak.
İki yaşında hani o çok benzediği annesinin kollarında gelmiş buralara.
Tam anlamıyla sıfırdan bir yaşam.
Evini, toprağını ve hatta hayvanını orada bırakmışlar.
On ikisinde bilemedin on üçünde girmiş sanayiye.
Bu yüzdendir ki tamirci çırağını çok sevmen.
Ben artık çok sevdiğin Cem Karaca'yı kimbilir ne zaman sonra dinleyeceğim.
Kanserden ölecek, babam.
Ama görüyorum, babam, gözlerinden ölüyor.
Dolapta ilaçlarnını ararken kışlıklarına ilişti gözüm.
Bir daha giyemeyecek dedim bunları. İçinde göremeyeceğim babamı artık.
Bir hastane bahçesine gömüyorum çocukluğumu.
Güçlü olmamamı söylüyor, büyüklerim.
Nasıl güçlü olunur, nasıl ağlanmaz amına koyayım?!
Bana bir şey oldumu annemden önce babam ağlardı.
Babam, ağlardı.
Ben şimdi herkesten, en çok da senden gizli ağlıyorum.
Hiç böylesine canım yanmamıştı.
Küçükken beni gören akrabaların ''aynı Ramiz'' dediklerinde yüzünün aldığı hal hala aklımda.
İlk sigara ve biramı babam içirmişti.
Bilemiyorum belki de ondandır ikisine de olan düşkünlüğüm.
Sevgiye inanın, sevgiyle kalın.