Ben, ölü bi' adamım.
Ölünün kimselere faydası olmaz ki kendine olsun.
Depresyon kırıntılarıyla bir aşk daha düşüyorum berrak kaplı defterime.
Ah ulan, ah! Ne için yaşanır, neye ölünür, ne diye bilekler kesilir?
Bol sigara dumanı kaplı odamın pejmurde perdelerien asıyorum çocukluk fotoğraflarımı.
Varlığın sancılı kalbi iliklerimde.
Bi' kadın seviyorum ama çok küçük bir kadın!
Benim olamayacak kadar güzel kadınım.
Neyse, neyse bunları konuşmak bi' lüks; yazabiliyorum sadece.
Kendimi bi' tanrıya açabilirdim çocuk gözlerimle.
Ama o öldü, öldü! Nietzsche değilse katil ilk olağan şüphelidir ruhum.
İnanç çocukluğumla yitip giden güzelliklerin daniskası!
Sanki ilk sigaramın dumanı gibi her gün başım dönüyor.
Kime yoksunluk lan bu, neye yoksunluk amına koyayım?!
Artık sadece kendime saçmalayabiliyorum bunları.

Hayatta kalabilmek harici zor bir eylem tanımıyorum!